Helaas was de internetverbinding zo slecht dat ik nu pas, 16 november en dagen later dit verhaal kan versturen. Het volgende verhaal staat ook al klaar dus ik hoop die hier direct na te kunnen versturen.
Zo daar zijn we weer. Ons verblijf in Mandalay is bijna ten einde. Excuses trouwens voor alle fouten in het vorige verhaal. Vooral in het laatste deel staan veel kromme en niet afgemaakte zinnen, maar ja dat komt door de haast.....en het niet nalezen van de tekst voordat ik die vanmiddag heb verstuurd.
Goed, Mandalay dus. Wat een verbazing toen we de stad inreden.... Allemaal heel moderne gebouwen, brede straten en moderne winkels. Leek eigenlijk nog het meest op de grote steden in China waar weinig echt Aziatisch aan te zien is. Jammer! In het centrum was het gelukkig weer chaos alom.Smalle straten, waar brommers, fietsers en auto's langs elkaar heen scheuren. Het hele leven speelt zich op straat af. Ons hotel ligt ook in dit deel van de stad en we moeten voor een goed restaurant zo'n 200 meter lopen. Ik schreef er al over, een chinees restaurant, genaamd Mann. In totaal hebben we daar 3 keer gegeten. Tijdens de eerste volle dag hebben we diverse ambachten kunnen bekijken. Het slaan van bladgoud: Ter afwerking van de vele boeddhabeelden en pagodes is er veel bladgoud nodig om op de beelden te plakken. Dit moet flinterdun zijn en dat is ons gedemonstreerd. Met een zware hamer slaan ze op een pakje blaadjes gedurende 3 uur om het dunner te krijgen. Dan zijn de blaadjes dus wat groter geworden en worden er grotere pakjes gemaakt waarop ook weer 2 uur geslagen wordt. Uiteindelijk worden die blaadjes dan weer apart verpakt en kunnen ze gebruikt worden. Op sommige heilige plaatsen mogen mannen, en dus geen vrouwen, blaadjes bladgoud op de Boeddha plakken. Gevolg is dus dat de hele vorm van zo'n beeld uiteindelijk verdwijnt omdat die blaadjes kris kras door elkaar worden opgeplakt. Zo hebben we ook een boeddha beeld gezien met "pokdalige" benen ook veroorzaakt door al dat geplak. Ik heb daar ook een pakje met bladgoud gekocht. Wat ik er mee ga doen, zie ik nog wel. In een van de tempels staan ook nog wat buitgemaakte bronzen beelden van Angkor Watt in Cambodja. Op dat complex staat ook de zgn klokkentoren waarop 4 keer per dag, om 9, 12, 15 en 18 uur, het aantal uren wordt geslagen. Soort van ijken van de tijd en dat dagelijks! Daar zagen we ook een heel gezelschap, mooi gekleed, mannen met parasols, vrouwen in mooie jurken die een stuk of 10 meisjes in het wit en versierd met sjerp begeleiden. Die meisjes gaan tijdelijk, 5 a 10 dagen, het klooster in. De volwassenen hebben allemaal offerandes bij zich. Heel feestelijk gezicht. Een andere ambacht was het hakken van marmer. Boeddha beelden groot en klein werden uitgehakt en geslepen door de mannen en de vrouwen schuurden dan met water alle oneffenheden weg tot dat het gladde en glimmende beelden waren. En een stof dat daarvan af kwam! Vervolgens naar een klooster waar wel 2000 monniken wonen en leren. Het is een van de beste opleidings kloosters van Myanmar. Elke dag komen daar tig bussen met toeristen (wij dus ook) om te zien hoe al die monniken met hun etensbakje in een rij staan om de eetzaal binnen te mogen gaan. Tja en daar sta je dan als toerist foto's te maken van de eetzaal, de keuken etc van zo'n klooster. De donkerrode tot oranje habijten zijn heel kleurrijk om te zien, maar verder is het net aapjes kijken. Vervolgens bezochten we een wijkje waar allemaal potten uit klei werden gemaakt. Ook hier kregen we een volledige demo met als toetje een vrouw die 4 grote poten op haar hoofd stapelde en links en rechts nog eens 2 potten in de armen droeg. En dan daarmee rondlopen! Na de lunch nog gauw even een leuk kleurrijk marktje bezocht met kruiden en veel groenten. Onze gids liep met ons mee en gaf nog heel wat extra info over diverse voor ons onbekende kruiden en groenten. Maar de broccoli is niet onze broccoli, het zijn heel kleine steeltjes met een heel klein rozetje er aan. Opvallend ook de hoeveelheid bloemen, chrysanten in allerlei kleuren, die hier worden verkocht. En die goed verkopen, de mensen houden hier dus of van gezelligheid of de bloemen worden gebruikt om te offeren. Daar ben ik nog niet achter. Ook hier weer veel vrouwtjes die graag wilden poseren. Na de lunch weer verder om pagodes te bekijken. Daar die allemaal heel moeilijke namen hebben schrijf ik ze hier niet eens op. En om thuis te kunnen nazoeken welke pagode bij welke foto's horen maken wij een foto van de pagina over de betreffende pagode uit het boek van Dominicus, die een van ons bij zich heeft. Dat werkt goed en gemak dient de mens nietwaar? In de pagode trouwens hele galerijen met boeddha beelden. En ook het uitzicht vanaf deze pagoda was mooi. En zo bezochten we er nog twee. Het was inmiddels rond 4 uur, tijd om naar de rivier te gaan om de zonsondergang op of onder de U Bein bridge te bekijken. Dit is een houten brug op honderden teakhouten palen over de rivier. In alle gidsen en reisverhalen over Myanmar zie je hier wel een afbeelding van. Mensen, monniken met of zonder fiets, lopen over de brug. En dat geeft tijdens een mooie zonsondergang prachtige beelden. Wij zaten met Gerda en Henk in een bootje en zo keken we als het ware tegen de brug op met een oranje lucht als achtergrond. Een zeer geslaagde dag die we afsloten met een maaltijd bij weer een nieuwe tent, nu wat meer westers georiënteerd. De 2e dag zijn we gaan varen naar Mingun (vertrek al om 7 uur!). De tocht duurde 2 uur. Daar resp bezoeken gebracht aan een grote onvoltooide stupa, die door de aardbeving van 1975 deels verwoest is. Zo ook de 2 reuze leeuwen die er voor stonden. Grappig was ons bezoek aan een bejaarden huis, Aparte gebouwen voor mannen en vrouwen. Ze slapen/wonen in zalen waarin zo'n 15 bedden staan. Ieder heeft zo z'n eigen spulletjes om zich heen. Heel blije mensen, die het prachtig vonden om op de foto te gaan, een vrouw paffend aan een sigaar. Daarvoor hadden we de dames al zien eten in de eetzaal. De verzorging voor deze mensen is gratis. Ondertussen wandelden we langs allerlei stalletjes met leuke souvenirs. Maar eerst nog een witte pagode bezocht en die ook beklommen. Op de terug weg naar de boot hebben Paul en ik nog wat geshopt. 's Middags na de lunch hebben we ons (10 man totaal) door een truck laten brengen naar Mandalay-Hill vanwaar we van de zonsondergang konden genieten. Onderweg konden we nog een paar pagodes bekijken, waaronder een met 729 mini pagodes met daarin de stenen pagina's van de heilige leer. Weer gegeten bij Mann, de chinees, koffers gepakt om de volgende ochtend vroeg, heel vroeg te vertrekken: 06.00 uur met (super karig) ontbijt pakket van het hotel. Afgezet bij de boot die ons naar Bagan brengt. Vaartijd ruim 10 uur! Gereserveerde plaatsen benedendeks met airco, vrije plaatsen boven op het dek, Ik had nog een stoel en heb daar een hele tijd gezeten. Het ontbijtpakket, 2 weke boterhammen met hardgekookt ei. De banaan naast me op de stoel gelegd, en dus vergeten en er dus op gaan zitten! Tjakkie wat een vieze troep. Toen ik het ontdekte kwam Paul net op het dek en die heeft me van achteren wat schoongemaakt en ook de stoel die hartstikke smerig was geworden. Ik heb uiteindelijk best wel lang in het zonnetje gezeten, me flink ingesmeerd. Helaas was er niet veel boeiends langs de kant te zien en heb ik me bezig gehouden met een sudocu puzzeltje. Om half twaalf kregen we warm eten, keuze uit gebakken rijst of gebakken noodles. Tijdens de hele bootreis gratis koffie (lekkere) en thee. 's Middags heb ik nog een tijdje beneden gezeten, maar ben toch weer naar het dek gegaan om daar de aankomst bij Bagan mee te maken. Daar zagen we dan ook al de eerste van de meer dan 2000 pagodes. Met de bus naar het hotel. Met zwembad waar we meteen dankbaar gebruik van maakten. In de lobby hoorde ik notabene via Wigger vanuit Nederland aan het eind van de middag dus dat er een aardbeving was geweest in Mandalay, 's morgens om 7.40 uur en op ca 80 km afstand. Maar wij zaten toen al op de boot en hebben niets gevoeld, maar de kapitein/stuurman van de boot had wel ongewone golven opgemerkt! En later hoorden we ook dat de onvoltooide stupa in Mingun, waar we de dag daarvoor waren geweest verder schade had opgelopen. In Bagan hebben we 2 fantastische dagen gehad waarover ik de volgende keer zal schrijven. Tot dan!
Hallo allemaal, even een berichtje van ons. Vanmiddag hoorde wij van Wigger en mijn zusje dat er een aardbeving was geweest 40 km ten noorden van Mandalay. We hebben daar afgelopen nacht nog wel geslapen, maar zijn vanmorgen vroeg per boot naar Bagan vertrokken. Bericht was dus eerder in Nederland bekend dan bij ons. Geen zorgen dus, met ons gaat het prima. Daaaag
Myanmar deel 3
Inle meer en reis naar Kalaw
Om te beginnen: met Pauls darmen gaat het goed. Hij heeft wat Chinese pilletjes ingenomen en dat heeft geholpen. Hij eet nu echt weer alles. Op onze vrije dag hebben wij natuurlijk "uitgeslapen". We stonden pas tegen half 8 op en waren om 7 uur al klaar wakker. Nee lang slapen zijn we al helemaal ontwend! Boven op het dak stond ons ontbijt al weer klaar, 3 toastjes en een groente omelet, vers sapje en thee en fruit. Heerlijk. Geprobeerd beneden fietsen te scoren maar die waren zo veel te laag dat we dat niet zagen zitten. Dus toen maar redelijk goede fietsen gehuurd in het stadje. Hele dag 1 euro 50!. En samen met een ander stel een stuk gefietst. Henk had een GPS bij zich en kon ons zonder veel moeite via een leuke route leiden. Elke keer weer stops bij mooie bloemen, ossenkarren, en fraaie uitzichten. In een dorpje koffie gedronken en daar de fietsen laten staan en gelopen over een lange houten brug naar de oever van het meer. Athans dat dachten wij, maar de brug eindigde bij een soort woonwijkje met huizen in het water. De enige manier van vervoer is over het water. Dus heb je water nodig dan neem je een smalle boot (meestal de vrouwen) en vaar je naar een waterslang bij de brug om je tanks te vullen. Wil je naar de buurvrouw dan neem je de boot. Het was daar een enorme bedrijvigheid. Erg leuk om te zien. (ohhhhh ik wordt gek, zit buiten voor het hotel en hoor alleen maar het opdreunen van teksten voor de boeddhisten die uit luidsprekers over het hele dorp schallen. Dit gaat ononderbroken door tot 11 uur vanavond en begint morgen om 5 uur alweer). Terwijl wij daar stonden kwam er een lange boot aan met daarin 7 deelnemers met hun fiets, aan onze reis. Zij hadden eerst langs de westkant van het meer gevaren en waren per boot overgestoken. Wij hadden al besloten langs dezelfde weg terug te fietsen en hebben geluncht waar we ook koffie hebben gedronken. Noodle soep. Heerlijk! Op de terugweg opeens hele dikke regendruppels, geen jassen en plu's bij ons, dus schuilen in een oude vervallen pagode. Na het buitje weer op de fiets geklommen en terecht gekomen bij een fabriek waar suikerriet verwerkt wordt. Lachen gieren brullen wan die lui spraken geen woord engels en wij geen birmaans natuurlijk, Met handen en voeten hebben ze ons proberen uit te leggen hoe e.e.a. werkte. Helaas was het nog niet het seizoen voor de verwerking, dus ze konden het ook niet echt demonstreren. Leuk was het wel. Al met al een geslaagde dag met als afsluiting heerlijk eten op het terras van een restaurant. De volgende dag moesten we natuurlijk weer vroeg op voor de volgende reisdag van het Inle Meer naar Kalaw. Slechts 150 km en waarvoor zo'n 8 uur reistijd staat. De bergen in over smalle en super slechte wegen. Eerst nog even een een klooster met ovale ramen bezocht. De monniken maakten zich net klaar om te gaan bidden en lieten zich gewillig fotograferen. De rest van de tocht ging via een prachtige omgeving. Rijstvelden in veel kleuren groen, velden vol met gele bloemen waaruit sesamzaad wordt gewonnen, heuvels, bergen en mooie luchten. We maakten verschillende foto-stops o.a. bij een veld waar de rijst uit de planten werd geslagen. Bij deze groep harde werkers zat ook een vrouw met 5 kleine kinderen. Paul en ik gaven de kinderen ballonnen, waar ze heel blij mee waren. En wij natuurlijk weer een paar leuke foto's rijker!
Tevens nog een ommetje gemaakt om een enorme grot te bekijken met meer dan 8000 boeddha beelden. Groot, groter, grootst, maar ook klein, kleiner, kleinst. Daarvoor gelucht in een restaurant aan het water en tegenover een grote markt, die deels overdekt was. Weer zo'n fantastische plek om heerlijk te fotograferen. En iedereen vindt het zo leuk om gefotografeerd te worden, en de reactie van de mensen als je ze de foto laat zien is ook al zo leuk. Regelmatig bedanken ze je voor het maken van de foto. Als laatste bezochten we nog een bedrijfje (man en vrouw) die papier maken. Ze demonstreerden alles en de man liet ook nog zien hoe hij van hout de steel en mechanisme om een parasol te openen maakt. Daar kocht het grootste deel van de groep kleine of wat grotere kleurrijke parasols. Na een rit van nog eens 2 uur over een slechte weg om een uur of 6 in Kalaw aangekomen. Daar 's avonds heerlijk gegeten in een restaurant, the Seven sisters, wat gestart is en geleid wordt door ....... 7 zusters. Ik koos daar voor een Birmaans/Shan gerecht, Zak Byat Byat (soort gehakt van kippenvlees bereid met uien en heel veel kruiden) met daarbij een heerlijk glas koude wite wijn. Heel smaakvol ingericht en verrukkelijk eten. Kalaw ligt op zo'n 1400 meter hoogte en is uitgangspunt voor trekkings, een- en meerdaagse. Wij maakten de volgende dag een wandeling/trekking van 22 km (was aangegeven 17 km). De tocht ging op en neer door de bergen, via 2 kleine dorpjes. In de schooltjes leverden we schriften, pennen, bellenblaas etc af. In een van de schooltjes zat ook een zak ballonnen die direct door de juf werden uitgedeeld. Groot feest natuurlijk! Verder gewandeld naar het lunchadres, waar een familie ons een Indiaas gerecht voorschotelde: soort van flapjes gevuld met een gele curry van groente en aardappelen. Heerlijk. Soepje vooraf en een mandarijn toe. Onderweg hadden we bij een plantage ook al mandarijnen gegeten. Erg sappig en super lekker!. En daarna weer terug en dat was een beetje afzien, het eerste deel ging over een modderig breed karrepad en dat loopt niet echt gezellig en dan natuurlijk die 5 extra kilometers, kortom we kwamen versleten aan, namen een douche en aten 's avonds weer bij de 7 zusters. Vanavond zelfs met 2 glazen wijn. Morgen vroeg weer op voor een lange reis van Kalaw naar Mandalay. Over die reisdag kan ik kort zijn, was niets aan. Het enige leuke (nou leuk?) was dat we bij een plaatsje in de file kwamen en dat alles vanwege een kapotte vrachtwagen en de markt in dat plaatsje. Weg was zo smal dat de vrachtwagens, auto's en bussen niet meer voor en achteruit konden en dat onze gids ons verbood ver van de bus te gaan omdat hij bang was dat er gevochten zou gaan worden. Maar dat gebeurde niet. De politie stond er bij en keek er naar en onze gids ging aan de slag om wat ruimte te creëren zodat er weer gereden kon worden. Dit geheel duurde bijna 2 uur. En nu zitten we dus in Mandalay, waar we vanavond gegeten hebben bij een chinees restaurant die vermeld staat in Lonely Planet en die dus stampvol zat met buitenlanders. En zoals je kan verwachten van zo'n tent weer voortreffelijk eten. Morgen zal ik nog wat algemeens vertellen over Birma/Myanmar.
Het is nu dus vrijdagavond, vandaag weer een super dag gehad maar dat beschrijf ik in het volgende verhaal wel. Nu even wat ditjes en datjes over Myanmar. Ik had gedacht dat dit een achtergebleven gebied zou zijn, maar niets is minder waar. Het is om te beginnen stukken schoner dan India. Natuurlijk zijn er die afschuwelijke hang-wc's, zonder doortrek mogelijkheid, Alleen maar een teil of bak water met een kommetje om door te spoelen. En natuurlijk geen wc-papier, Gevolg: iedere ochtend mijn zakken vullen met wc papier vanuit het hotel. De restaurants zien er doorgaans goed uit en het eten is heerlijk. Doet erg veel denken aan de Chinese keuken, maar ook invloeden vanuit India Thailand en Nepal. De prijzen variëren va 1500 tot 3000 kyats, of te wel 1 euro 50 tot 3 euro per persoon. Wijn is bijna niet te krijgen helaas. Bier wel en dan van die grote flessen voor gemiddeld 2 euro. De mensen zijn heel lief en aardig. We mogen eigenlijk iedereen op de foto zetten en als je de foto dan laat zien moeten ze eigenlijk altijd lachen. Vanmiddag haalde een meisje haar mobiel te voorschijn en maakte een foto van mij en later van mij een een ander meisje en daarna nog met Paul erbij. En wat een hilariteit bij die grieten. Wat opvalt is de enorme "will to please" instelling. Communicatie is vrijwel onmogelijk. Er wordt bijna geen engels gesproken helaas. Onze gids spreekt overigens uitstekend engels, heeft dan ook engels gestudeerd. Een leuke man, gevoel voor humor en hij kan ons heel goed informeren over het land, de plaatsen en bezienswaardigheden. In Kalaw waar we dus een paar dagen geleden is hele veel landbouw, rijst, veel soorten rijst, thee plantages, citrusvruchten, bananen etc. En alles is daar zo groen. En daar staan dan ook een aantal echt heel mooie huizen met tuinen en niet de vervallen hutjes. Hoewel vanmiddag we door een straat reden waar de hutjes vlak aan de weg stonden en waarvan de gids ons vertelde dat deze hutjes daar tijdelijk geplaatst waren ivm de ondergelopen gebieden tijdens de natte periode. Deze mensen moesten dus een hele hebben en houwen verplaatsen naar de hoger gelegen weg en kunnen met een maand of 2 weer terug naar hun eigen stekje. De wegen en straten zien er redelijk uit, zij het dat de weg door de bergen super slecht en smal was. In de steden zie je rotondes en trottoirs. Alleen moet je in Mandalay, waar we nu dus zitten 's avonds niet op de stoep lopen want over zitten grote gaten waarin je zomaar een centimeter of 30 kan zakken en dus je poot breken of zo. De auto's rijden gewoon rechts, maar van ik denk wel 70% van de auto's zit het stuur aan de verkeerde kant (rechts dus). Dit komt omdat heel veel auto's geimporteerd worden vanuit Thailand en Korea. Dus niet alleen de oude auto's, maar ook gloednieuwe hebben stuur aan de verkeerde kant. Er wordt hier ook veel op de brommer en kleine motor gereden, liefst met grote bepakking. Fiets is ook een gewild vervoermiddel. En dan niet te vergeten de kleine laadwagens die volgepakt rijden met mensen die in, boven en achterop de wagen hangen en dat alles met stapels bagage in de vorm van tassen en dozen erop vastgebonden.
Het is inmiddels woensdag 7 november, ik kreeg dit bericht niet eerder verstuurd. We hebben inmiddels al weer veel leuke dingen meegemaakt en veel moois gezien, maar dat lezen jullie de komende dagen wel weer. Ik denk dat ik nu wel kan versturen, dus duimen maar. Daaag
Vrijdag 2 november moesten wij zoals ik al had geschreven vroeg op. Wekker kwart over 6, ontbijt kwart voor 7 en vertrek om half 8. Per bus vertrokken wij richting Bago zo'n 80 km ten noorden van Yangon. Onderweg een stop gemaakt bij de oorlogsbegraafplaats, waar zowel engelse als Indiase soldaten begraven liggen die omgekomen zijn tijdens de Tweede Wereldoorlog. Opvallend zijn de prachtige en goed verzorgde planten die tussen de graven instaan.
Bago is een vrij grote stad en heeft een aantal fraaie bezienswaardigheden, zoals de 4 boeddha's die met de ruggen tegen elkaar aanzitten tegen een vierkante zuil. Het zijn de boeddha van het heden en de 3 voorgangers. Vlak daar bij zagen wij het meest heilige boeddha beeld van Birma, de liggende boeddha. Het beeld ligt in een soort van hal ter bescherming tegen wind, regen en zon. 55 meter lang, 16 meter hoog en bijvoorbeeld een grote teen van 1 meter 83. Nog iets verder de Shwemawdaw pagode (moest ik echt nazoeken hoor...) de hoogste pagode in Birma, nl 114 meter hoog. De Shwedagon pagode in Yangon is maar 98 m hoog. Langs de trappen omhoog heel veel winkeltjes en op het platform hebben wij de pagode van dichterbij bekeken. Natuurlijk op blote pootjes, maar oh oh wat worden die tegels heet! Als laatste bezochten wij de opgravingen van het Koninklijk Paleis met wat in takt gebleven houten zuilen. Lekker geluncht en toen in een ruk door naar Kyaikto waar de gouden rots met pagode daar op ligt. Links en rechts veel rijstvelden, rubberplantages en dorpjes. We rijden tot aan een soort van basiskamp, waar de bus achter blijft met onze bagage. Iedereen heeft een klein rugzakje met het nodige voor een nacht slapen boven op de rots. Vanaf deze plaats gaan we met een truck 15 km steil omhoog. Op zo'n truck kunnen wel 40 tot 50 man, gelukkig zaten wij iets ruimer met maar 22 man. De tocht duurde ca een half uur en vandaag was het te voet 3 km omhoog klauteren. Paul heeft dat helemaal gehaald en ik heb me na ca 1 km laten dragen door 4 mannetjes die 2 lange bamboepalen droegen met daar tussen in een constructie van een soort ligstoel en een lap waarop je benen en eventuele bagage rusten. De mannetjes lopen dan in een bepaalde cadans naar boven. Riant!!! De bedoeling was dat we op tijd zouden zijn voor de zonsondergang. Slechts 4 hebben dat gehaald, de rest was daarvoor te laat helaas. Vlak voor de rots ligt ons hotelletje voor 1 nacht. Bovengekomen meteen doorgelopen naar de rots, jeetje wat een kermis daar.... allemaal feestverlichting, duizenden mensen van alle nationaliteiten, winkeltjes, stalletjes en natuurlijk het enige echt belangrijke de gouden rots met daarop de pagode. Het verhaal gaat dus dat deze rots die vervaarlijk over het randje van de berg balanceert, wordt tegen gehouden door een haar van boeddha. Geloof het of niet, het ziet er indrukwekkend uit. De kamer in het hotel was weer een verhaal op zich. Deze lag in een bijgebouw dat net in de verf was gezet en daar dus ook nog naar stonk. Zo ook de kamers. Overal nieuwe stopcontacten, het gruis van de boorgaten lag nog op de grond of op de nachtkastjes. De TV (flatscreen van Sony) hing wel, maar al het plastic verpakkingsmateriaal zat er nog omheen. Afstandsbediening van TV en airco ontbrak, dus beide werkten niet etc etc. Maar goed we hebben er toch wel behoorlijk geslapen. Die avond nog op zoek gegaan naar een restaurant. Via een heel aardige man zijn we terecht gekomen bij een chinees restaurant waar we heelijk hebben gegeten met nog 3 andere, Petra de reisbegeleidster en Henk en Gerda. Was heel gezellig. Volgende dag nog vroeger op, nl wekken om kwart over 5 en weg om half 7. In tegenovergestelde richting, dus eerste weer naar beneden gelopen, nu ik dus ook alles gelopen, daarna weer met de truck en vervolgens per bus naar Yangon waar we om 3 uur vandaan vlogen naar Heho. Onderweg nog een stop gemaakt vlak voor Yangon bij de zgn "Gouden Vijgenboom". Deze boom zou de woonplaats zijn van de "nats" van de snelweg. Veel automobilisten stoppen er om hun auto te laten zegenen (3 keer heen en weer rijden en de auto met wijwater laten besprenkelen) en om een offer te brengen. Om 3 uur per vliegtuig vertrokken naar Heho, vlucht van een uurtje en vandaar met de bus naar ons hotel in het plaatsje Nyaungswe (gauw vergeten, doe ik ook) ca 3 km van het Inle meer verwijderd. Goed hotel, ontbijt op het dakterras (ging vanmorgen net goed want daarna begon het te gieten). Gisteravond hebben Paul en ik samen gegeten bij de pizzeria om onze trouwdag te vieren (33 jaar). Lekkere fles wijn erbij. Prima.
Vandaag een heel leuke dag gehad, waarbij het leek alsof die letterlijk en figuurlijk in de regen zou vallen. Op het programma staat de hele dag een boottocht, maar ja in de regen? Petra en de gids hebben toch maar besloten de tocht door te laten gaan daar de weersvooruitzichten voor vandaag beter waren dan die voor morgen (met kans op onweer!). Dus met de bus naar de boot. Lange smalle boten en 5 of 6 soort van houten tuinstoelen achter elkaar, zwemvest over de rugleuning en voor iedereen een paraplu voor of wel de reen of wel de te sterke zon. Gelukkig voor beide mogelijkheden niet nodig gehad. Weer klaarde enorm op, dus ook nog zonnetje gehad. We zijn gevaren naar het midden van het meer, Ywama, waar een grote pagode staat. Midden in dit gebouw een heel heilig deel waar alleen mannen mogen komen ( ik liep er natuurlijk ook weer spontaan op af om er een foto te maken maar werd teruggestuurd...) Hier liggen 5 boeddhabeelden of restanten daarvan die door de mannen beplakt worden steeds weer en meer met bladgoud. Gevolg dat deze beelden niet meer herkenbaar zijn en meer lijken op een goudklomp. Hier in het gebouw veel foto's gemaakt van oude mannen en vrouwen en kindjes. Achter het gebouw een enorme markt, deels voor de "gewone mens" en deels voor de toerist. Heel kleurrijk en erg leuk om te zien. Daarna doorgevaren naar een zijdefabriek, en smederij en een sigarenfabriekje. Heerlijk gegeten in een restaurant op een van de vele eilanden tegenover de pagode en uiteindelijk via de drijvende tuinen (oa tomatenteelt op kleine stroken drijvende grond) en het "katten" klooster (tot voor kort leerden de daar aanwezige katten door een hoepel te springen) weer terug naar huis waar we vanavond met een groepje van 6 man heerlijk buiten op een terras hebben gegeten. En morgen? Een vrije dag, misschien fietsen maar is erg afhankelijk van het weer. Paul is sinds vanmiddag aan " de dunne" helaas. de eerste 2 slachtoffers vielen al tijdens de nacht voordat we terug moesten naar Yangon voor de vlucht. Maar ja... het hoort er bij zullen we maar zeggen. Dit is het voor nu, we gaan lekker slapen, morgen rustig aan en dan overmorgen weer een lange reis 8 uur onderweg over een afstand van 138 km. Wat dat weer zal brengen? We houden jullie op de hoogte. Daaaag.
Het grote reizen is weer begonnen....
Het is nu donderdag 1 november 2012. Gisterochtend rond een uur of 11, aangekomen op het vliegveld van Yangon. We hadden er toen 2 vluchten opzitten. Amsterdam - Kuala Lumpur in 11 1/2 uur, 3 uur overstap tijd en daarna nog een vlucht van KL naar Yangon van 2 1/2 uur. Beide vluchten met Malaysian Airlines. Eerste traject redelijk ruime stoelen, tweede wat klein, zeker als de persoon voor je besluit om haar stoel helemaal naar achteren te knallen en zich dan heerlijk oprolt om te kunnen pitten.Onze medereizigers en de Nederlandse gidse Petra deels al op het vliegveld van KL ontmoet, in Yangon de rest. Nu ijverig bezig de juiste namen bij de juiste gezichten te onthouden. Onze lokale gids, Myio, reist met ons mee tot en met Bagan. Een heel lieve man, die het iedereen voor 100% naar de zin wil maken. Volgens ons heeft hij net een nieuwe mobiel, waarmee hij foto's kan maken. Als een kind zo blij met iedere foto die hij maakt. Petra is ook een aardige vrouw, veel gereisd maar ook voor haar de eerste keer in Myanmar.
Gistermiddag zijn Paul en ik samen een stuk gaan lopen naar het centrum. Bloedje heet en onduidelijke kaartjes. Toch het centrum gevonden, onderweg nog een pagode bezocht, en veel handel langs en op de straat gezien. In een bepaalde buurt zagen we alleen bedrijfjes/ winkels met brillen, medicijnen, tandartsen, dokters. Vervolgens weer veel groenteverkoop op straat. Eigenlijk waren we op zoek naar een restaurantje om een hapje te eten, maar dat konden we niet echt vinden. Onze pootjes vroegen na ruim 2 uur gestap echt om rust dus we besloten maar een taxi naar het hotel te nemen om daar een hap te eten. Makkelijker gezegd dan gedaan. Taxi wilde ons niet meenemen: " ik heb het te druk"....
Dus maar weer verder gelopen en toen opeens een tent met Birmaans fastfood. Was lekker, niet spectaculair. Daarna weer op zoek naar een taxi en die bracht ons alleen voor het dubbele tarief naar het hotel terug. In de lobby nog even wat berichtjes verstuurd en toen lagen we rond een uur of 9 al in bed. En heeeerlijk geslapen in onze balroom. Ja want zo is onze kamer, heel groot, parket vloer, niet zo veel meubels. Prachtig uitzicht op de grote pagode van Yangon. Jammer alleen dat je op het balkon (9e etage) eigenlijk niet kunt staan vanwege de hitte. Dus pas 's avonds foto's gemaakt en natuurlijk ook vanochtend toen de zon aan de andere kant stond. Hoefden pas om kwart over 7 te ontbijten (eenvoudig maar wel lekker) en zijn daarna met het grootste deel van de groep gaan lopen naar de pagode. Dwars door allemaal kleine straatjes met straatcafeetjes waar werd ontbeten met noedels, soep en rijst. Wel erg kleurrijk allemaal. In de pagode mag je alleen op blote voeten lopen. Dat was ook een van de redenen vroeg te gaan. Later op de ochtend is de vloer veel te warm/heet om op te lopen. De hele pagode zijn we om gelopen ( tegen de klok in) en heel veel kleine pagodes en andere tempels gezien. De top van de pagode is bedekt met diamanten, kleintjes maar ook heel grote. Uiteindelijk hebben we daar zo'n 2 uur rondgewandeld en zijn daarna weer rustig terug gelopen richting hotel. Vlakbij het hotel een stop gemaakt waar we ijsthee dronken en ook maar meteen hebben geluncht. s Middags met z'n allen in een aantal taxi's gestapt en afgezakt naar et centrum. Een deel daarvan hadden Paul en ik de vorige dag/avond al gezien. Maar nu ook in een heel grote overdekte markt geweest, non food. Veel winkeltjes met stoffen in alle mogelijke kleuren en juweliers. We vonden een plekte waar we heerlijk vers uitgeperste sinaasappelsap konden drinken, en we hadden een hele discussie met een knaapje van een jaar of 10 in het engels die ons magneten probeerde te verkopen. Bij hem was alles veel goedkoper dan in de winkels, en hij kreeg dan ook nog eens provisie. Zijn engels was eigenlijk best wel goed en hij was ook erg slim. Gaat niet naar school, want nu kan hij verdienen, Op mijn vraag waar hij engels heeft geleerd: op de markt! Ja de markt is zijn school en zo te zien lijkt het wel dat hij het ver gaat schoppen. Door gewandeld naar een plaatselijk cafe waar koffie, groene en zwarte thee werd geschonken. Nou die zwarte thee was echt zwart, heeeeel bitter en echt niet lekker! Dus nog maar wat extra water gevraagd en tenslotte nog wat lekkerder gemaakt met groene thee. De groene thee is gratis, voor de rest van de drankjes en de zoetigheden en dum sums die op tafel staan moet je betalen. De laatste bestemming is Junior Duck aan de rivier, waar we boven op het terras heerlijk hebben gegeten. Beetje blunder, ik bestelde met nog andere een glaasje witte wijn. We vonden de prijs heel erg mee vallen voor Azie, omgerekend 2 euro 30. Helaas hadden we et eentje ervoor over het hoofd gezien en betrof het een hele fles voor 12 euro 30. Dus toen hebben we toch nog met ons drietjes heerlijk genoten van een paar glaasjes, redelijk betaalbare wijn. En nu.... morgen vroeg weer op. Wordt een spannende dag per bus, jeep en klimmend te voet naar een pagode op een rots, daar slapen en dan de volgende dag in omgekeerde volgorde weer terug naar Yangon en doorvliegen naar het Inle Meer. Wordt vervolgd dus. Daaaaag
Dinsdag over een week (30 oktober)vertrekken wij naar Myanmar. Als je al een half jaar van te voren boekt lijkt het allemaal nog ver weg, maar dan opeens komt het vertrek snel dichterbij. We hebben eindelijk na 4 weken onze paspoorten terug, voorzien van visum inclusief foto! Moesten aangevraagd worden in Berlijn. De e-tickets zijn gisteren binnen gekomen en de lijst met namen (achternamen) van de deelnemers hebben we ook al in huis. Wordt straks dus weer oefenen wie wie is. Vandaag is de lijst met de hotels onderweg binnengekomen. Tuurlijk even op internet gekeken hoe de hotels eruit zien. Nou dat is wisselend, recensies op Trip Advisor niet allemaal even lovend (stof, vies, onvriendelijk) maar ook leuke hotels. We wachten dus rustig af en aangezien wij wel wat gewend zijn kan het zomaar heel erg meevallen. Nu is het wachten nog op een berichtje van de reisleider. Ook deze site weer bijgewerkt, nieuwe afbeelding, nieuwe links naar weer en kaart en nieuw kleurtje.
Wij vertrekken op dinsdag 30 oktober om 12:00 uur met Malaysia Airlines. Vliegen naar Kuala Lumpur en na een overstap van ca 3 uur, vliegen we dan door naar Yangon (Rangoon) in Myanmar, waar we de volgende dag om 11 uur plaatselijke tijd aankomen. In Yangon hebben we de dag na aankomst nog de tijd om de stad te bekijken en daarna gaan we per bus via Bago, waar we de vierzijdige Boeddha kunnen bekijken, naar Kyaikiyo. Daar slapen we een nacht in een hotelletje “on top of the hill”, zodat we niet zo ver meer hoeven te lopen om bij de gouden rots te komen. Is wel steil blijkbaar! Het dorpje is bekend van alle foto’s waarop je bovenop een rots een grote gouden kei ziet balanceren met daarop een kleine pagode. De volgende dag vliegen we via Yangon door naar het noorden naar Inle aan het Inle meer. Heb afbeeldingen gezien van kleine smalle bootjes met mannetjes die de boot voortbewegen met hun been. Lijkt me een hele klus. Schijnt een vruchtbaar gebied te zijn. Veel markten langs het meer en handel van goederen vanuit de kano’s door de verschillende bergvolken. Tijdens het volgende traject komen we bij de Pindaya-grotten en moeten daarvoor nog een stukje omhoog klauteren (en dat bij 30+ graden). Overal Boeddhabeelden in alle maten en vormen en mooi uitzicht op het Inlemeer. Op naar Kalaw, bergstation, dus wat afkoeling. De plek om al wandelend verschillende bergvolken te ontmoeten. Mandalay, weer een stukje noordelijker, is de oude hoofdstad. Bijzonderheden: beklimming van een berg waarop een staande Boeddha en mooi uitzicht, plek waar je kunt fietsen naar bijvoorbeeld de oude koningsstad Amarapura en boottochtje over de Irrawady rivier. Na een kleine 2 weken rijden we door naar Bagan, waar we 3 nachten slapen. Hier staan op een oppervlakte van ca 40 vierkante km meer dan 2000 (oude tot zeer oude ) tempels en pagodes. Verder kunnen we de ruim 1500 meter hoge berg Popa beklimmen (trappen langs een steile trap – krijg nu al pijn in mijn billen als ik daar aan denk). Hier kunnen we dus verder weer lekker fietsen e wandelen, dus actief bezig. Tot slot vliegen we weer terug naar Yangon en gaan daarvandaan per bus naar de kust waar we nog 3 dagen aan het strand kunnen liggen. De laatste nacht slapen we weer in Yangon en dan vliegen we samen met de groep weer terug naar Kuala Lumpur. Maar daar scheiden onze wegen. Wij blijven namelijk nog 2 nachten in KL en vliegen dan op 20 november weer terug naar huis en zijn dus op 21 november ’s morgens vroeg weer aan op Schiphol.
Verwacht deze reis niet te veel updates van ons. Myanmar is een land waar de autoriteiten nog weinig zien in de ontwikkeling van communicatie middelen. Naast een tekort aan internet (café’s), zijn er in Myanmar ook geen banken waar je geld kunt pinnen. We zullen dus alleen contant geld (dollars en euro’s) mee moeten nemen en dan moeten we er ook nog voor zorgen dat de bankbriefjes nieuw zijn en dat er geen vouwen en hoekjes omgevouwen zijn. Wifi (slechte kwaliteit) is er blijkbaar in enkele kleine restaurantjes. Dus we zien wel. In Yangon en Mandaly zijn de beste mogelijkheden blijkbaar!
De afbeelding boven aan deze pagina is van Bagan met de duizenden pagodes en tempels.
Verder hebben we deze keer heerlijk de tijd om ons voor te bereiden. We hebben al wat gelezen over het land en de dieverse plaatsen waar we komen. Van de week ga ik rustig kleren uitzoeken en klaar leggen en inpakken zonder “last minute” klussen. Geen werkdagen meer op kantoor om zaken op het laatst nog af te werken en over te dragen (Paul), maar rust in de tent! Heerlijk! En dinsdagochtend gaan we dan op ons gemakkie om een uur of 8 met de trein (tenminste als de NS meewerkt) op weg naar Schiphol .
Wij hebben er erg veel zin in en we zullen proberen jullie daarvan weer mee te laten genieten. Tot vanuit Myanmar.
Een beetje later dan gewend maar als nog hierbij Praag. Geen dag tot dag beschrijving maar gewoon wat leuke informatie over de stad.
We sliepen in hotel Metropol, een 4 sterren hotel in de oude stad. Heerlijk centraal zodat we overal lopend naar toe konden. Klein modern hotel, prima ontbijtbuffet en gezellige kamers met knalrode gordijnen, vloerbedekking en sprei op de bedden. Op de 9e een dakterras, maar daar zijn we nooit geweest. Gratis wifi in restaurant en lounge. We zaten vlakbij het Wenceslasplein, waarvandaan de stadswandeling de volgende dag vertrekt. Op dit grote plein vonden de grote demonstraties plaats, maar werd ook het einde van het communisme gevierd. Op de kop van het plein het statige Nationaal Museum. Aan weerszijde oude gebouwen, huizen waar nu winkelgalerijen, shops en kantoortjes zijn gevestigd. Hotel Europa bestaat nog steeds, een oubollige tent waar je nog lekker koffie kunt drinken in een ouderwetse sfeer (deden wij de laatste dag toen het regende). In de straten direct grenzend aan het plein veel grote winkels en winkelpromenades. Al gauw kom je dan bij de oude pleinen zoals het Namesti (=plein) Republiky. Op dit plein zie je de Kruittoren, waar zoals de naam al zegt in de 17e eeuw kruit werd opgeslagen. Het was vroeger de oostpoort van de stad. Direct daarnaast ligt het gemeentehuis, een van de mooiste art-nouveau gebouwen van Praag. We hebben even een kijkje binnen genomen, prachtige monumentale hallen en trappen. Aan de rechterkant een zeer stijlvol restaurant met kandelaars, tig glazen op tafel en prachtig servies en bestek. Prijzen waren daar ook naar. Maar leuk om even gezien te hebben! Door de kruittoren heen kom je dan op het Oude Stadsplein. Een heel groot plein met veel terrassen en mooie gebouwen er om heen. Ook op dit plein vonden er in het verleden en heden grote manifestaties plaats. Aan dit plein liggen diverse kerken en heel mooie (versierde) gebouwen. Een daarvan is het Raadhuis van de Oude Stad. Bijzonder aan dit gebouw zijn het astronomische uurwerk en de apostelen die ieder uur te voorschijn komen. Honderden mensen (toeristen) verzamelen zich dan onder de toren om op de tonen van het slagwerk de apostelen te zien en het uurwerk te zien veranderen. In de toren verschijnt daarna een trompetter die aan alle 4 de kanten van de toren ieder uur weer dezelfde wijs speelt. Met een lift kan je de toren in en geniet je van een prachtig uitzicht over de hele stad en alle mensen beneden je op het plein. Vanaf het stadsplein wandel je via diverse kleine pleintjes naar de Karlova, de straat die leidt naar de Karluv Most (Karelsbrug). Dit nauwe straatje slingert kris kras richting brug. Aan weerszijde alleen maar kleine winkeltjes met souvenirs, leuke zeer originele huishoudelijke hulpjes, marionetten poppen in alle maten en soorten etc etc Druk druk druk, maar wel erg leuk. Aan het einde loop je dan langs Clementinum, een verzameling gebouwen met verschillende blibliotheken en ook een kapel. Hier kochten wij, net als in Wenen, kaartjes voor een concert. Ideale tijden zo rond een uur of 6 's avonds zodat je daarna nog lekker kunt gaan eten. 5 dames , viool, altviool en cello en orgel, speelden voor ons stukken van Mozart, Dvorjak, Smtena en Vivaldi.
We lopen nu weer verder de Karlova door en steken een zeer drukke weg met trams en auto's bij voetgangerslichten over. Voetgangers hebben slechts 12 tellen om de weg over te steken en als je dan bedenkt dat het soms 4 rijen dik staat is dat een hele onderneming. De Karelsbrug is meer dan 600 jaar oud en diende als verbinding tussen de oude stad en het paleis aan de overzijde van de Moldau. Het is niet de enige brug, nee er zijn er wel een stuk of 8. Maar de Karelsbrug is wel de mooiste: 30 beelden van heiligen en religieuze taferelen staan aan weerszijde van de brug. De route over deze brug was ook de route die werd afgelegd voor de inauguratie van de koningen in de Vladislavzaal van het Koninklijk Paleis. Een van de afbeeldingen op de brug toont de brug en iemand die over de brug het water in wordt geduwd. Daaronder staan dan nog wat mensen. Het verhaal gaat dat als je over dat figuurtje dat over de brug wordt geduwd aait je een wens mag doen en dat dat je geluk brengt. Gevolg: de mensen aaien juist over die mensen die daaronder staan en hebben dus maar met een half oor staan luisteren naar hun gids ;-). Maar.... er zijn meerdere mensen uit een toren etc gegooid. Zo ook bij het paleis. Deze vielen alleen zacht en hebben het overleefd!
Aan de overzijde van de Moldau ligt de wijk Mala Strana, of te wel kleine zijde of kleinere stad. In deze wijk die deels hoger ligt werden vroeger de belangrijke huizen en gebouwen gebouwd omdat er minder kans was op overstromingen. Veel van die oude gebouwen dienen nu als parlementsgebouwen en ambassades. Maar ook hier kleine straatjes, cafe's etc. Over is gebleven de St.. Nicolaas kerk een prachtig herkennings punt met zijn groene koepel en toren. Vlakbij begin je dan aan de klim naar boven naar de Praagse Burcht. Deze Burcht is een verzameling gebouwen met midden in de St. Vitus Kathedraal. Binnen dit complex speelde zich vroeger het gehele dagelijkse leven af. In het koninklijk paleis zijn nog een aantal zalen te bezichtigen, zoals de parlementszaal. Weinig versierselen zijn er nog over. De St. Vituskathedraal is een heel ander verhaal. De ramen zijn prachtig, niet gebrandschilderd maar het glas is geschilderd. Heel mooie afbeeldingen staan daar op. De bouw van deze kathedraal startte al in 1344, maar de kerk was door diverse oorlogen pas klaar in 1929. Het kerk is enorm hoog en fraai versierd. In een van de kapellen zijn nog fresco's te zien. In de ruimte onder de kathedraal zijn een aantal belangrijke Boheemse koningen begraven. Ook heel leuk is het zgn gouden Straatje. In de kleurige huisjes die gebouwd zijn tegen de burchtmuur zie je nog bij een aantal huisjes hoe die vroeger waren ingericht. Nu zijn er ook een paar als winkeltjes ingericht. Ook de Daliborka toren bestaat nog. Dit was de gevangenis. Een aantal strafwerktuigen zijn er nog te zien.
Via een andere (trappen) route zijn wij weer richting de Moldau gelopen. Daarvandaan een prachtig zicht op de Karelsbrug en de oude stad.
Wij zijn ook nog in de joodse wijk (Josefov) geweest. Op de vervallen Oude Joodse Begraafplaats liggen laag op laag meer dan 200.000 mensen begraven. De stenen staan schots en scheef door elkaar. De oudste is van 1439, de laatste van 1787. Daarnaast zijn diverse synagogen te bezoeken, die voornamelijk ingericht zijn als herdenkingsmonument dan wel als tentoonstellingsruimte. In een van de ruimtes waren de muren volgeschreven met de duizenden namen van de joden die omgebracht zijn. Heel indrukwekkend!
Wij zijn in totaal 3 en een halve dag in Praag geweest en hebben alles op ons gemakje kunnen bekijken. In 1993 waren we er al eens (kort) geweest met Wigger. De prijzen zijn omhoog geschoten maar verder is er weinig veranderd. Men leest dat je moet oppassen voor zakkenrollers etc maar daar hebben wij niets van gemerkt. Er zijn momenten dat het heel druk is en dat je op elkaar gepakt staat, het moment natuurlijk voor zakkenrollers. Maar als je je geld goed opbergt, papieren in het hotel achter laat is er niets om bang voor te zijn. De metro is leuk voor hen die geen hoogte vrees hebben. Voor hen die geen hoogtevrees hebben tenminste. Voor de anderen: ga achter iemand staan en kijk niet naar beneden want er worden enorme hoogteverschillen overbrugd. Overigens is de metro heel eenvoudig, 3 lijnen.
De restaurants serveren zowel internationaal als lokale kost. Lokaal de goulash, maar ook de zuurkool met worst. Wij hebben het een beetje afgewisseld. Voor eten ben je zo'n 15 a 20 eu per persoon kwijt inclusief drankjes en koffie.
Onze indruk van 20 jaar geleden dat Praag het Parijs van Oost Europa is, geldt nog steeds al is het wel wat afgenomen. Maar het is en blijft een stad om zeker eens naar toe te gaan.
Inmiddels zijn we al weer aan het aftellen voor de volgende grote reis. Nog 27 dagen en dan is het 30 oktober en dan stappen wij in het vliegtuig naar Kuala Lumpur en aansluitend naar Yangon in Birma/Myanmar. We zijn al bezig wat over dit land te lezen maar ik heb nog geen duidelijk antwoord op de vraag of het Birma is of Myanmar. Misschien kom ik daar later nog achter en dan zal ik dat zeker jullie ook vertellen.
Tot over een week of twee, ik zal dan de route vast doorgeven.
Donderdagmiddag eigenlijk niet veel meer gedaan. We zijn nog wel even naar Lamin geweest en hebben bij zijn winkeltje en dat van zijn vrouw nog wat souvenirs gekocht. Rare mensen hoor, zou je blij moeten zijn dat je wat verkoopt maar dan geven ze ook meteen weer cadeautjes weg. Bij Lamin kochten we een groot masker en kregen we een klein masker cadeau en bij Aysha kochten we een batik tafelkleed voor in de tuin met servetten (moet nog wel afgezoomd worden, maar dat doet Riet, mijn schoonzusje voor mij) en een paar rieten mandjes. Maar ook zij gaf weer allerlei dingen weg, een stoffen grote schoudertas, een blouse voor Paul en een poppie in klederdracht. En dat allemaal onder het mom van jullie zijn familie/vrienden. Tja en die andere mannetjes op de markt wilden natuurlijk ook nog een en ander aan ons sluiten, maar gelukkig werd het donker en konden we bijna niets meer zien. Maar.... de volgende dag moesten we nog even terug om een paraplu van Klazien en Peter te brengen en nog wat T-shirts en papier en pennen enzo en toen werden we dus weer gevraagd in die winkeltjes te komen. Zelf moest ik het spelletje balletje-balletje nog kopen bij die knul die het me leerde (vroeg eerst een super hoge prijs en na behoorlijk afdingen toch maar meegenomen voor een waarschijnlijk te hoge prijs!). Aysha was naar huis gegaan dus die hebben we niet meer gezien, nog wat van de andere winkeltjes bekeken maar niets meer gekocht. Niemand dus blij meer kunnen maken, maar ja dat ervaar je daar iedere dag. Bij de een koop je wat en de andere kijkt toe en vindt dat wij eigenlijk bij iedereen wel wat kunnen kopen.... Nogmaals afscheid van Lamin genomen en wegwezen daar. We hadden zo langzamerhand genoeg van al het gebedel daar. 's Morgens hadden we onze koffers al gepakt en in de kamer van Klazien en Peter gezet. Die kamer konden we aanhouden tot 7 uur 's avonds. Lekker gezwommen, geluierd en een tosti gegeten. Nog een stukje langs het strand gekuierd en toen was het tijd om te douchen, om te kleden en wachten tot de bus ons kwam halen.
En nu zijn we duw weer thuis. Gisterochtend aangekomen na een perfecte en snelle vlucht. We waren om even over 7 uur al aan, bagage ging snel. Helaas ging het met de reis naar huis iets minder voorspoedig daar het spoor tussen Woerden en Gouda gestremd was door werkzaamheden. Dus stuk met de bus. Vervelendste was nog het trappen geloop met de koffers op de stations. Maar goed al met al een half uur extra reistijd.
Best moeilijk om de rest van de dag wakker te blijven. Gelukkig best wel wat te doen, wassen, boodschappen etc, Heerlijk geslapen vannacht. Straks nog even strijken en dan zijn weer klaar voor vertrek morgen.
Voor degene die in de wintermaanden eens ergens anders naar toe wil dan de Canarische Eilanden is Gambia een heel leuk alternatief. In die tijd is het droog met een goede temperatuur en lekkere koele avonden ( vest/trui mee). Je kan het zo druk maken als je zelf wilt met excursie en utstapjes of gewoon aan het strand dan wel zwembad liggen. Alleen de sfeer al tussen al die donker bruine tot zwarte mensen heeft iets heel speciaals. Wij gaan in de wintermaanden zeker terug!
Dat was Gambia. Over Praag zal ik na thuiskomst nog wel iets schrijven. Tot ziens en of horens. Liefs van Paul en Emilie
