Selecteer een foto

Een eindeloos vrij toegankelijke dierentuin

Hallo, daar zijn we weer… Er zijn al weer 5 dagen voorbij sinds laatste bericht.
We waren gebleven bij woensdag 10 februari onderweg naar Zuid Georgië. Geen spectaculaire reis,minder golfslag en mistig. Paul en ik hebben weer war rondjes gelopen, maar helaas werd Paul ´s middags gevloerd door een hoofdpijnaanval. Wigger en ik dus maar saampjes koffie met gebak gegeten en aansluitend naar de briefing over afgelopen en komende dag geweest. En toen zijn we dan eindelijk bij Zuid Georgië aangekomen. Paul wakker gemaakt en die was weer redelijk opgeknapt. Helaas was de binnenvaart in de zuidelijkste Fjord van Zuid Georgië in de regen. Dus laaghangende bewolking en grauw en grijs. Desondanks toch hele mooie en grote gletsjers gezien. Diezelfde avond er tijdens het diner weer uitgevaren en koers gezet naar Grytviken. ´s Nachts zaten we opeens rechtop in ons bed toen het anker werd uitgerold. We slapen nogal voorin de boot en daar zit ook het anker. Wat een kabaal. Er waren andere passagiers die dachten dat we op een ijsberg waren geland. Gelukkig niet!
En…………. We hebben een prachtige blauwe hemel en volop zon. Wat een verademing na al die mistige dagen. Grytviken is een stadje waar veel walvisvangst en -verwerking heeft plaats gevonden. Dat is gelukkig verleden tijd. Tevens het graf van een bekende Engelse ontdekkingsreiziger in Antarctica, Mr. Shakelton. Zoals het herdenken van een zeeman moet, hadden wij allemaal een flesje wodka, strooiden daar wat van over het graf en dronken de rest op (’t was toen ca half 10 in de ochtend!!). En rondom graf en op weg naar het dorp je lagen de meest schattige zeehondjes, oud en jong. Ook een paar giga’s van zeeleeuwen die amper een oog opendeden. Maar die kleintjes die waren heel bedrijvig. Helaas slaat het weer al weer om, Windkracht 10 en dus volgende landing gaat niet door. Programma wordt omgegooid en we varen verder naar een baai, Huswick bay. Hier maken we een zodiak vaart van ca 40 minuten en zien we weer veel zeehonden (tjes), zeeleeuwen,pinguïns en zelfs (geïmporteerde rendieren). In die baai is het water lekker vlak, dus geen probleem met de Zodiak’s.
Helaas begin ik vanaf die dag last te krijgen van mijn darmen en ga ik wat voorzichtiger eten. Heeft helaas niet mogen baten want uiteindelijk was het een paar dagen later goed mis en heb ik daardoor ook (gelukkig??) wat maaltijden overgeslagen. Maar gelukkig niet echt ziek, dus kon aan alles meedoen.
Vrijdags gaan we nogmaals proberen de baai te bezoeken die voor donderdag op het programma stond. Het weer was er gelukkig weer goed genoeg voor. We waren pas als laatste aan de beurt en hebben dus onze broodnodige rondjes op het dek weer gelopen. Weer een mooie zodiak vaart gemaakt langs pinguïns, zeehonden, zee leeuwen en zeerobjes. ’s Middags doorgevaren richting Fortuna Bay, en ja hoor weer wordt natuurlijk weer slechter, windkracht 8 . Toch de baai binnen kunnen varen en dan is het ook meteen rustig water. Vanaf 15.00 uur gaan we aan land. Uitstappen met de pootjes in het water, dus laarzen niet voor niets meegenomen (moeten we trouwens iedere zodiaktocht en landing aan hoor). Direct om ons heen al pinguïns en zeerobben maar ons wordt aangeraden meteen ca 1 km verder te lopen want daar staan duizenden koningspinguïns. Advies was niet voor niets………….Wat een mooi spektakel. Men schatte wel zo’n 10.000 koningspinguïns bij elkaar. Jonkies met een bruine velletje nog om, en de volwassenen, grijs met wit en bij de nek oranje met zwarte vlek. Vanaf een heuveltje hadden we helemaal mooi zicht op deze super grote kolonie. Op de terugweg passeerden we nog groepjes pinguïns en robben en alles sjouwde vrolijk door elkaar.
Alles gezien met rot weer, regen wind en hagel. Desondanks een fantastische landing.
’s Avonds liep ik dus echt leeg, maar deze dag kon me in ieder geval niet meer afgenomen worden.
Die nacht hebben we niet gevaren en hebben lekker rustig kunnen slapen. Pas om 6 uur koers gezet naar Stromness onze laatste pleisterplaats van Zuid Georgië. Stromness ook weer zo’n walvisverwerkings stadje, echt een spookstad nu daar het nog vol ligt met asbest. We moeten daar minimaal 200 m afstand van houden. Rest erg moerassig. Weer heel veel robben en wat pinguïns. Helaas ben ik maar zo’n 10 minuten daar geweest,daar mijn darmen het toen echt genoeg vonden en er daar geen toiletten zijn. Dus in mijn uppie naar de landingsplaats en alleen in de zodiak weer naar de boot. Jammer! Paul en Wigger hebben de wandeling daar natuurlijk wel afgemaakt en zagen ook nog een zeeolifant met een klein slurfje en zoals zij omschreven boerende en brullende zeeleeuwen. Ze kwamen dus vol leuke verhalen en met veel mooie foto’s weer terug aan boord, waar ik inmiddels op bed lag om bij te komen van alle perikelen rondom mijn darmen. Nader betoog daarvan misschien later ooit eens. Nadat iedereen weer aan boord was zijn we op weg gegaan naar Montevideo, ruim 3000 km en daar doen we dan ruim 3 dagen over. ’s Middags voeren we nog langs Zuid Georgië en heeft de kapitein al het mogelijke gedaan zo dicht mogelijk langs de kust en tussen ijsbergen in door te varen. Prachtige tocht daar het toen ook redelijk weer was. Echter ‘s avonds werd het alweer minder.
Zondag en vandaag ook staat ere een snoei harde wind,WK 9 a 10 , hoge golven en vreselijk veel deining. Wij hebben nu gelukkig zeebenen en worden er niet meer ziek van. Mijn darmpjes zijn gisteren uiteindelijk weer op orde gekomen zodat ik vandaag weer redelijk normaal kan eten. De golfslag is dermate dat regelmatig kopjes,glazen etc van de tafels afglijden. Zelfs vanmiddag op het dek (ja we liggen heerlijk op het dek te genieten van de zon) werden 2 mensen met ligstoel en al een paar meter door de wind meegenomen. Heel komisch gezicht. Gisteren hebben we ook al een paar buur in de zon gezeten en we hebben dus al een gezond kleurtje opgedaan. Gistermiddag nog een info van de “hotel”manager aan boord gehad. Leuk verhaal over het inslaan van eten,waar en hoe en over de totale planning. Als je bedenkt dat er per dag per lunch en diner 3 keuzes zijn voor de warme hap dan lijkt het os heel moeilijk daar een planning op te maken. Zij hebben echter ervaringscijfers waarbij ze doorgaans maar zo’n 10 personen mis zitten op de planning. Vanavond krijgen we nog een bezichtiging van de keuken. Vanmorgen nog een grote happening aan boord, een mannetje ging een beest uit een blok ijs hakken. Het werd dus een pinguïn. Aansluitend een glas bier en broodje leverkaas, ,met zo’n 300 man op het achterdek in de zon. Daarbij een fantastische dixieland band.

We hopen dat we de komende dagen iets rustiger weer zullen hebben hoewel het nu nog steeds heel onstuimig is. Maar ja, van een zeereis kan je natuurlijk alles verwachten.

We hebben inmiddels ook onze excursies geboekt voor Montvideo, middagsightseeing en voor Buenos Aires voor ’s avonds een tango-avond. Een van onze tafeldames is dan jarig en dat gaan we dan daar meteen ook vieren.
Dit zal waarschijnlijk ons laatste verhaal vanaf zee zijn. Misschien dat we nog even tijd hebben in Buenos Aires en anders maken we het verhaal compleet met foto’s af in Nieuwerkerk na aankomst. (raar idee trouwens weer thuiskomen).
Olympische Spelen kunnen we hier helemaal niet zien, dus we zijn afhankelijk van sms-jes met uitslagen van onze oranje=rijders.

Oke tot ziens en liefs , ook van Paul en Wigger Emilie

Selecteer een foto

Extra dag in Zuid Georgie

Zijn we al weer….. Reden niet zo leuk, we hebben namelijk super slecht weer. Windkracht 10 vanmorgen vroeg, nu geloof ik nog WK 7, en voorlopig is dat nog niet voorbij. Vanmorgen vroeg (maandag 8feb, 06.15 uur, dus we waren al weer heel vroeg wakker) zouden we Deception Island binnen varen. Vroeger een vulkaan, nu een hele grote binnenzee. Doorgang is 230 meter breed en middenin bevindt zich een rotsblok ca 2,5 meter onder het wateroppervlak. Door de hoge golven en enorme windkracht was het dus helaas niet mogelijk naar binnen te varen. Dus doorvaren, plannen veranderen en zojuist het briefing gehad dat we vanmiddag ook geen landing hebben op Half Moon Island en morgen niet op King George, maar dat we rechtstreeks doorvaren naar Zuid Georgië waar we een extra dag kunnen genieten en dan hopelijk het slechte weer achter ons hebben gelaten. Onderweg vanmorgen nog langs een enorme ijsberg (tafelmodel) gevaren. Wigger heeft regen en storm getrotseerd en heeft buiten staan fotograferen. Consequentie van dit alles is dat we nu meer dan 2 volle zeedagen hebben en eind van de 3e dag op Zuid Georgië aankomen. En daar varen we dan wat langer rond en daar zullen we dan ook wat vaker aan land gaan.
En wat hebben we sinds vorig verhaal zoal gedaan?
Na ons bezoek aan de dokter op zaterdagavond (gaat steeds beter met Paul zijn voet, nog niet echt over, het wandelen over rotsblokjes doet hem nog pijn en hij begrijpt en weet nu hoe mijn voet aanvoelde in Nepal. Solidair he van hem om dat ook eens aan te voelen………….. nee hoor vervelend is het maar met de zwachtel erom gaat het beter) hebben we gegeten en vanaf ca 21.00 uur voeren we door het Lemaire kanaal. Prachtig kanaal, smal met aan beide zijden sneeuw bergen tot 1000 m hoog, gletsjers en aan het eind van het kanaal (lengte 13 km) zagen we hoge bergen volop in de zon. Oh zo mooi en wat voel je je dan weer super klein bij dit stuk prachtige natuur. Ik denk dat iedereen aan dek stond om hiervan te genieten. Door de zon was het ook niet echt koud. We hebben alle 3 natuurlijk weer veel, heel veel foto’s geschoten en Paul heeft het op de video vastgelegd.
Zondag: na een heerlijk rustige nacht, de boot lag voor anker, rustig ontbijten, want we hoefden pas als 4e groep te vertrekken voor de eerste landing van vandaag. Port Lockroy stond op het programma en raad eens het was strak blauw, amper wind. Kortom een heerlijke dag. Voor ons vertrek nog even op het achterdek in de zon gezeten. De landing bestond uit 2 delen, eerst naar een eiland waar we weer veel ezelspinguïns en Adelie pinguïns hebben gezien. De kuikens zijn inmiddels bijna net zo groot als de ouders,maar worden nog wel gevoerd. En dat geeft regelmatig veel heisa, daar 2 kids tegelijkertijd willen eten en moeders de kindjes niet te veel willen verwennen. Een heerlijk schouwspel waarbij de moeder vlucht voor de kinderen en dat met die potsierlijke loop en kleine sprongetjes. En steeds maar weer foto’s maken. Lag ook een geraamte van een heel grote walvis.
Terug in de zodiak en naar het basisstation Lockroy. Niet meer als zodanig in gebruik alleen nog museum en shop. Magneet en “kerstkaart” gekocht! Terug aan boord gauw geluncht want we gingen weer een volgend kanaal door, het Neumayer Kanaal. Breder dan gisteren en heel vreemd opeens in het kanaal grote weeromslag, dus winderig en zwaar bewolkt. Aan het eind van het kanaal kwamen we uit in Paradise Bay, en een paradijs was het zeker want…………. Het weer klaarde helemaal op en de uitzichten waren betoverend!! Terwijl ik de teksten en foto’s nog even op internet wilde zetten waren de jongens buiten aan het fotograferen en die wisten van geen ophouden. Gelukkig kwam Paul me nog even helpen want de laptop van de boot vertoonde wederom kuren, of wel ik was te dom om hem te snappen. Wigger erbij en gelukkig alles deze keer dus wel goed verstuurd en ik dus ook naar buiten. Tjeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeetje wat mooi. Hier gingen we als 3e groep ook weer op stap, deze keer de 1e en enige voet op het vaste land van Antarctica gezet en daarna nog langs de immens hoge gletsjer wanden gevaren in de Zodiak. Ook een halo om het zonnetje waargenomen en de weerspiegeling daarvan in het water tussen alle ijsschotsen heen.
En dat brengt ons dus bij vandaag, waarmee ik dit verhaal begon. We hebben nu dus ruim 2 dagen de tijd voor ons zelf en kunnen vakantie vieren. Er zullen wel weer allerlei lezingen worden gehouden en we zullen wel zien welke we zullen bijwonen. Misschien gaan we ook nog wel eens naar de (muzikale) shows die we tot nu toe hebben gemeden, daar we ’s avonds gewoon te moe waren.
Tja, niet zo’n lang verhaal dus. Wij genieten enorm, knijpen onszelf vaak in de arm om ons goed te realiseren dat we hier nu echt zijn. Met onze “tafel-dames” hebben we een gezellig contact, met de andere Nederlanders minder, maar misschien dat dat nu nog komt nu we hele dagen aan boord zijn.
Vandaag, dinsdag een hele zeedag met redelijk wat gedein. We hebben een beetje uitgeslapen, ontbeten en 2 lezingen gevolgd. Net een over Antarctisch onderzoek bij de pinguïns. Heel interessant. Vanmorgen ook nog een half uur lang rondjes gelopen over het dek. Heel veel wind maar ’t was te doen. We hebben in verband met de golfslag sinds gisteren weer onze polsbandjes aan en hebben gelukkig geen last van misselijkheid, zij het dat de maag niet helemaal normaal aanvoelt en dat nu dus al bijna 2 dagen achtereen. Als het goed is komen we morgen in de middag aan bij Zuid Georgië en dan hopelijk weer wat beter weer zodat we ook weer aan land kunnen en wat extra landingen kunnen maken omdat we een 3tal hebben moeten missen i.v.m. het weer.
Foto’s hebben we ook weer uitgezocht en die zullen we dan meteen ook op de site zetten.
Inmiddels weer een nachtje geslapen. Begin van de avond zullen we op Zuid Georgië aankomen. Weer nog steeds even mistig, golven van ca 3 meter en daardoor veel deining. We velen ons dus niet helemaal tof, maar functioneren nog wel. Als het goed is varen we dan om een uur of 7 vanavond de zuidelijkste baai in en zien we eindelijk weer land en hebben we denk ik wat beter weer.
Straks om 12.00 uur moeten wij de klok hier een uur doordraaien,of te wel is het dan 13.00 uur en is er nog maar een tijdsverschil van 3 uur met Nederland. Op het programma staan vandaag diverse lezingen waarvan we er 1 zullen volgen over de albatros. De rest trekt ons niet zo. Verder zullen we weer de nodige rondjes rondom het schip lopen voor de broodnodige conditie en calorieverbruik.
Nu gaan we de zaak echt versturen,veel ees- en kijkplezier en tot de volgende keer.
Adios

PS tape is van Paul zijn voet af sinds gisteravond en dat gaat vooralsnog goed.

Selecteer een foto

De eerste dagen....

Helaas.......... de tekst overzetten is mislukt. Er staan wel al foto,s op de site en ik hoop straks dan wel morgen de tekst te doen. Daaaaaaaaag

Selecteer een foto

en nu volledig

Hallo, tijd voor een eerste verslagje.
Ik had via de SMS jullie al iets laten weten. Dus hierbij een iets langer verhaal daarover. De reis was dus verschrikkelijk lang. We zijn van huis tot huis (lees hut) 30 uur onderweg geweest. Bijna niet geslapen helaas,dus wel redelijk geradbraakt. Aan boord konden we vrijwel direct gaan lunchen, hutten waren nog niet klaar. Wij zijn ingedeeld bij 2 niet samenreizende dames, Ria en Francien. Heel gezellig. Veel plezier en al weer wederzijdse kennissen. De wereld is maar klein ( ook na 30 uur reizen). Paul kreeg weer de gebruikelijke migraine aanval, die is dus met pillen op bed gaan liggen. De hut was dus klaar en ja hoor, een heerlijke buiten hut met 3 patrijspoorten, 3 benedenbedden, veel kast ruimte. Prima dus. Wigger en ik alle koffers uitpakken (waren er dus een heleboel). We zijn toen samen de boot gaan verkennen. Bij terugkomst in de hut was Paul weer het mannetje en zijn we met z’n 3tjes de stad ingegaan. Helaas regen. Behoorlijk wat winkels, voor de rest niets bijzonders, behalve dat de taartpunten groot en heerlijk waren. Oh ja en Kees, de Fram lag tegenover ons en is die dag vertrokken, wij de volgende dag. Vervolgens diner en informatie bijeenkomsten. Wel goed gedaan en goed gepresenteerd, maar ook wel slaapverwekkend na zo’n lange reis. Dus vroeg naar bed. Volgende ochtend redelijk bijtijds op, ontbijt en daarna met de bus excursie gemaakt naar Tierra del Fuego, nationaal park. Redelijk goed weer en prachtige natuur. Om 1 uur was het dan zover, we vertrokken uit Ushuaia. Lunch (3,4 of 5 gangen, je zegt het maar) en daarna veel aan dek geweest. Heerlijke zon inmiddels en uit de wind was het heerlijk. Maar ja eind van het Beagle Kanaal betekende ook begin van de Drake Passage en er was al windkracht 7 omgeroepen. Om 4 uur nog heerlijk koffie met gebak en daarna nog een verplichte bijeenkomst over hoe we aan land moeten gaan. Tien spelregels waar je je strikt aan moet houden. Die zaal was echter bloedheet en de boot begon al redelijk te schommelen. Wij dus daarna onze armbandjes om tegen de misselijkheid ( vlgs Wigger placebo’s) en een reispil genomen en ons met moeite omgekleed in galakleding want het was welkom en captains dinner. De welkomstdrankjes en het handen schudden met de kapitein hebben we overgeslagen. Maar ja tijdens het diner begonnen de magen toch onrustig te worden althans die van Paul heel erg (tijdens het eten nokte hij af) en die van mij in mindere mate maar verdroeg geen eten . Wigger liet zich alles heerlijk smaken net als Francien. Ria die voor het diner nog even naar de kapper was geweest is helemaal niet meer gekomen. Paul kwam overigens na een half uurtje weer terug en heeft de rest van de maaltijd uit gezeten. Oh ja en de eetzaal was denk ik maar voor de helft gevuld, de rest lag dus plat, en onze serveerster die had het ook al niet meer,maar die probeerde het wel steeds. Zielig hoor. Daarna alle feestelijkheden overgeslagen en lang, heel lang geslapen. De boot schommelde wel heel erg maar we hebben alle 3 toch goed geslapen en de magen waren de volgende dag ook weer gewoon op orde gelukkig. Wind is in de loop van de dag afgezwakt naar WK 3, dus werd steeds rustiger. Het lopen ging toen ook weer gewoon en niet meer als een dronkenlap. En nu vandaag: gisteren te horen gekregen dat wij in de blauwe groep zijn ingedeeld. Er zijn er 4. Vanmorgen zouden we als 2e groep vertrekken, dat betekent dat onze groep van 85 man verdeeld over 6 zodiak’s een klein uur na de eerste groep gaan vertrekken. En dat we vanmiddag als 1e groep vertrekken en dan morgenochtend als laatste groep en morgenmiddag als 3e groep etc vertrekken. Iedereen dus gelijke kansen.
Vanmorgen was het Oekraïens Wetenschaps station het doel met aansluitend een tocht per zodiak door de omgeving daar. Tussen allemaal ijsschotsen door waarop zeerobben en een zeeleeuw lagen te pitten. IJsbergen met prachtige blauwe spleten en redelijk weer. Soms wat zon tussen de wolken door. Daarna terug naar de boot en vanaf het dek nogal wat walvissen gezien. Soms in groepen, spuitend en duikend. Leuk maar bijna niet te fotograferen. Na de lunch ons weer gauw verkleed (weten jullie het nog? Thermo onderkleding, broek en (wind- en waterdichte) regenbroek, fleece trui of vest, dikke jas ,sjaal,muts, 2 soorten handschoenen , kaplaarzen met de regenbroek erover heen en een rug zak. Verder kregen we hier dan nog een reddingsvest/gordel die ook om moet. Je voelt je net een maanmannetje. Dus dat moesten we snel na de lunch weer aan en toen naar Petermann Eiland. Een Pinguïn paradijs. 2 soorten de Ezels pinguïn en de Adelie pinguïn. De ene nog schattiger dan de andere maar velen zijn in de rui en voelen zich dan heel zielig.
En nu dus weer in de hut, de rest vaart nog of wacht nog om weg te mogen en wij hebben een paar uurtjes voor ons zelf.
En oh ja, een bekende kreet kwam hier gisteren weer langs, de vakantie is nu (gisteravond) weer over en nu aan de slag…. Dus reizen maar weer. ’t Is toch overal waar je komt hetzelfde nietwaar?
Wigger heeft intussen wat foto’s uitgezocht en verkleind en die gaan we ook op de site proberen t e zetten. Paul heeft een pijnlijke voet , wat het is weten we niet maar hij heeft er wel last van. Smeert mijn zalfje uit Nepal er maar op. En draagt ook mijn zwachteltje maar. Hoop dat dat ook snel over gaat. Wigger loopt te snotteren en te hoesten en voelt zich niet helemaal jofel, maar ook dat komt wel weer goed. En ik zei de gek…… niets aan de hand. Geweldig he!!!!
Tot weder horen. Liefs van ons 3tjes.

Selecteer een foto

Wij zijn te volgen....

De MS Delphin is te volgen via internet. Wigger kwam het me net laten zien.
De link is:http://www.hansakreuzfahrten.de/Flotte/Delphin-Position.html
de positie wordt iedere 2 uur bijgewerkt, dus heel up to date.
Verder vandaag het heeeeeeeeeeeeeeel goede nieuws dat we een upgrade van de hut hebben, we krijgen nu namelijk een buitenhut in plaats van binnenhut. Hoop wel dat er goede gordijntjes zijn want het zal nauwelijks donker/nacht worden tijdens de reis. Het is daar nu zomer, dus vergelijkbaar met Scandinavië in onze zomer.
Tot horens weer

Reisroute:
ANTARCTICA 2010
Land:
Nederland
Plaats:

Tijd:
vrijdag 29 januari 2010
om 14:07

Score:0/5
Stemmen:0

Selecteer een foto

en dan............

Zondag 24 januari 2010 Nog 10 daagjes en dan zijn we onderweg……….. We hebben inmiddels de vluchttijden binnen en ook de treinreis Nieuwerkerk aan den IJssel – Düsseldorf v.v. geboekt. Het komt er op neer dat we dinsdag 2 februari om kwart voor 10 uit Nieuwerkerk vertrekken, in Utrecht overstappen op de ICE naar Düsseldorf en daar om kwart voor één aankomen. Dan nog een klein stukje per trein en per “sky train” een volautomatische kabelbaan tot in de vertrekhal. Al met al zijn we dan rond 2 uur daar. Onze vlucht vertrekt pas om 17.00 uur, dus tijd om nog wat rond te slenteren, drankje en hapje, nog wat rondslenteren etc. Deze week zullen we de instapkaarten wel krijgen, want de stoelreserveringen schijnen al gemaakt te zijn. Tja en dan de vlucht………. We hebben uitgerekend dat die 18 uur duurt!!!!!!!!!!!!!!! We maken nog wel een tussenstop (tanken, hoelang we daar staan ??) in Santiago en zijn dan de volgende dag lokale tijd om 08.35 uur aan in Ushuaia. Na aankomst worden we naar de haven gebracht voor inscheping. Voor die middag hadden we de mogelijkheid een excursie te boeken, maar dat lijkt ons te veel van het goede… we gaan dus op eigen houtje de stad verkennen. De weersvoorspelling nu is voor die periode zonnetje, wolkje, regen en een graad of 13. Kan dus alle kanten op maar de temperatuur is redelijk aangenaam. En volgens Wigger kan het weer daar ieder uur omslaan, dus hij zegt dat je daar aan weersvoorspellingen niets hebt. Nou we zullen het wel zien. Voor de volgende ochtend hebben we wel een excursie geboekt naar Tierra del Fuego, het National Park van Vuurland. En dan om 13.00 uur PHOEEEEEEEEEEEEEEEE vertrek naar het onbekende. Voor de rest heb ik niet veel nieuws. Ik heb de website een stukje aangepast voor wat betreft de foto’s op de homepagina. Daarop staat nu een diashow van foto’s van Antarctica die ik van de site van Hansa Kreuzfahrten heb geplukt. Aan de beschrijving van de route heb ik niets gewijzigd maar wel heb ik per dag wat fotootjes/plaatjes toegevoegd vanuit Google. Dit ook omdat ik verwacht dat wij geen foto`s kunnen plaatsen op deze site tijdens de reis. Hoe je daar komt? Op de home page naar tab reizen (onder de diavoorstelling) en daar vind je dan dag per dag programma. Klik op en dag en daar zie je dan de fotootjes staan. Geeft een heel klein beetje een idee wat ons de komende weken te wachten staat……….. ’t is nog niet helemaal klaar, maar mijn bedje roept Tot de volgende keer

Selecteer een foto

Een lang gekoesterde wens gaat in vervulling.....

Lieve allemaal, 2010 is amper gestart, en wij (Paul, Wigger en ik) willen allen (nogmaals) een gelukkig, gezond, vrolijk en succesvol jaar toewensen. Op dit moment zijn we alweer volop bezig met de voorbereidingen van onze volgende reis. Een heel bijzondere reis in meerdere opzichten: Wigger gaat weer met ons mee en daarop verheugen we ons alle drie. Een lange verre reis met ons 3-tjes is lang geleden en zal ook in de toekomst niet gauw meer voorkomen. Bijzonder ook omdat een heel lang gekoesterde wens eindelijk in vervulling gaat. Na onze reizen naar Alaska (2001) en Spitsbergen (2004) moesten wij natuurlijk ook naar Antarctica. En in een goede volgorde ook, denken en hopen wij. De reis is vrij kort na onze reis naar Nepal en Bhutan en Wigger’s reis naar Guatemala en Belize, maar vanwege beste reisseizoen (december t/m februari) en de aanbieding op de site KRAS hebben wij toch vrij snel de knoop doorgehakt: DOEN! Wigger moest zijn net geboekte wintersportreis er voor afzeggen (had hij er trouwens graag voor over!) en in de tussentijd heeft hij ook nog het verzoek gekregen een vervolg onderzoek in Rwanda te doen in aansluiting op zijn afstudeerproject 2 jaar geleden. Dit gaat nu plaats vinden in aansluiting op deze reis, dus maart a.s. De echte voorbereidingen zijn eigenlijk gisteren gestart met een bezoek aan Bever Outdoor in Den Haag. Een rib uit ons lijf……. Wat er allemaal aangeschaft moet worden niet te geloven….. Om onderaan (op het lijf dus) te beginnen: Thermo ondergoed: een dun truitje met lange mouw, event. kolletje en idem broek met lange pijpen Materiaal super dun, lichtgewicht en niet stinkend………. Hi hi je kan er ca een maand in lopen zonder het te hoeven te wassen!!!! Nou in de praktijk zullen we wel zien of we het nog een keer door een sopje heen halen, het is ook zo weer droog! Volgende laag: lekkere fleece trui of vest en een (spijker)broek. Voor Paul moesten er wat truien aangeschaft worden, voor mij ook eentje om maar weer eens een nieuw kleurtje te hebben ( die dingen zijn ook meegegaan naar Peru en Nepal) Broek: Om de benen verder goed te beschermen nog een wind- en waterdichte overbroek gekocht. Heel klein pakketje, waarmee je om mooie foto’s te maken op je knieën danwel op je “gat”kan gaan zitten. En vooral natuurlijk voor de warmte! Voetenwerk: om aan land te gaan hebben we kaplaarzen nodig. Ik had al een paar weken geleden heel leuk bewerkte laarzen gevonden bij van Haaren, de jongens hebben gisteren stevige laarzen gekocht bij Bever. Wigger hele mooie (50% korting, laatste paar en maat olifant) en Paul wat minder mooi en duurder, maar hij is daar nog niet echt tevreden over. Gaat ze dus misschien terugbrengen en dan ergens bij een tuincentrum laarzen kopen. Lekkere warme sokken in de laarzen en dat moet dan voldoende zijn. Jassen, mutsen etc: Wigger heeft nog een mooi rood winterjack (jaren geleden voor de wintersport ingepikt van Paul ), en voor Paul en mij liggen er eveneens rode jacks in de hut (speciaal besteld bij Hansa Kreuzfahrten) . Wel hebben we alle 3 nog een goede muts die stevig om de oren kan, gekocht. Zo ook heel dunne handschoentjes, die je aan kan laten als je fotografeert. Daar overheen moet je dan nog wanten aan, maar die waren uitverkocht. Komt dus komende weken nog wel, want we moeten toch nog terug voor de overbroeken van Paul en Wigger. En stom…..in de handschoentjes van een van beiden zit het anti-diefstal apparaatje nog. Die moet er dus ook nog afgehaald worden. Rugzak: voor het aan land gaan, fototoestellen etc liggen er inde hut voor ons allen nog een rugzak klaar. Ja en dan moeten we nog eens kijken wat we meenemen voor de (vele) uurtjes aan boord. Er zijn2 feestdiners (gala?) en de overige avonden probeer je er toch ook een beetje fatsoenlijk uit te zien. Dus de koffers zullen wel weer propvol worden. Dan wordt er nog gekeken waar alle fotoapparatuur in mee moet. Er gaat niet zo weinig mee…… Wigger heeft pas geleden (mede in verband met deze reis) een prachtige telelens gekocht en heeft nu dus ook 2 camera’s zoals Paul. Ik heb mijn bescheiden Panasonic compact cameraatje en ook nog de videocamera. Helaas heb ik uit reviews opgemaakt dat de mogelijkheid om onderweg foto’s op de site te krijgen wel erg moeilijk is omdat de systemen heel traag zijn. Verslagen zal wel lukken temeer daar we die weer van te voren op onze laptop kunnen schrijven. Foto’s volgen misschien pas in Montevideo of Buenos Aires (indien daar tijd voor is) en anders direct na thuiskomst ( 20 februari ). Ons vervoermiddel is een cruise schip: De MS Delphin van de Duitse rederij Hansa Kreuzfahrten. Er kunnen maximaal 500 passagiers mee, maar in verband met de strenge regels voor het bezoeken van Antarctica mogen er op deze reizen maar maximaal 350 passagiers mee. Aan boord zijn verschillende experts die de expedities zullen leiden en die tevens aan boord diverse lezingen zullen houden over de natuur etc. De expedities naar het “vaste land” worden uitgevoerd met 8 Zodiacs. Voertaal is voornamelijk Duits. Paul heeft van een collega gehoord dat op onze reis 15 Nederlanders geboekt staan. Kan gezellig zijn. De route staat inmiddels ook op de site. Deze kan je vinden onder de tab Reizen. Onderaan de kaart heb je rechts de mogelijkheid de route ook nog via Google Earth te bekijken. Onder de kopjes dagboek en fotoboek vind je nog steeds onze belevenissen in Nepal en Bhutan. Die zullen denk ik in de loop der tijd (bij vertrek??) vervallen. Wij hebben het verhaal niet meer afgemaakt, maar er is ook niet veel meer spannends gebeurd dan dat we heerlijk geshopt hebben, we ons echt thuis voelden in Kathmandu en nog hebben genoten van die 2 laatste dagen daar. Tot slot nog wel een enorme verrassing voor Paul: hij heeft de landing op Schiphol in de cockpit mogen meemaken. Hij was erg onder de indruk van dit gebeuren en heeft er van genoten: “een jongens droom is uitgekomen”! Voor vertrek zullen krijgen jullie misschien nog wel eens een update van onze voorbereidingen of wel aanvulling op deze site. Tot dan Emilie

Selecteer een foto

Het blijft een mooi land..

hallo allemaal, het einde van ons verblijf in Bhutan is in zicht. Morgenochtend (zaterdag) vertrekken we om 11 uur weer naar Kathmandu.
We hebben hier een mooie reis gemaakt, heel veel gezien in een heel korte tijd. Na ons winkelmiddagje Thimpu dus in het hotel gegeten en `s avonds nogmaals in het hotel geinternet. En zowaar we hebben heel wat foto`s op de site kunnen zetten en dat in 2 uur tijd (helaas sloot internet om 22.00 uur, anders waren het nog meer foto`s geweest) . het kostte ons het opzienbare bedrag van NU. 100, dus eu 1,50. En het was ook nog eens het snelste netwerk van de hele vakantie.En nogmaals wat gezellig al jullie reacties!!
De dag erna zoals vorige keer al aangegeven al de bezienswaardigheden van Thimpu bekeken. Nationaal monument, een stupa waar een groot deel van de plaatselijke bevolking `s morgens en `s middagse 3 rondjes omheenloopt en hun gebeden prevelt. Verder een heel mooi klooster bekeken en vervolgens weer in ons 7 persoons busje gestapt op weg naar Panakha. We moesten over een pas van 3200 meter, die helaas in de mist zat. De 108 stupa`s (108 is een budistisch getal) kon je amper zien. Toch nog een paar foto`s genmaakt en daarna 2000 meter naar beneden afgedaald. Beneden lekker zonnetje en veel warmer. Panakha staat bekend om een groot fort op de kruising waar 2 rivieren bij elkaar komen. Prachtig gebouw. Daar tegenover een piepklein marktje waar werkelijk de grootst mogelijke rommel werd aangeboden van kleding en andere spullen en hier en daar ook nog wat groente/fruit. Bevolking is overigens niet echt makkelijk te fotograferen.En de Bhutaanse 'koppen' zijn niet zo interessant/fotogeniek als de koppen in de tot nu toe bezochte Aziatische landen. Onderweg hebben we in een leuke tent geluncht, allemaal zelf verbouwde groente en rijst. Was erg smakelijk. Daarna door gereden naar Wangdi Pradang, een oud dorp met om een parkeerplaats heen allemaal kleine winkeltjes. Etalages kennen ze niet, je kijkt dus door de kleine raampjes naar binnen en ziet daar werkelijk van alles door elkaar. Meeste winkels doen ons denken aan de 'winkel van sinkel' en waarop de bewoners dan hun keus maken mag joost weten. wel erg kleurrijk en wij mochten daar een tijdje rond wandelen en dus veel foto`s maken. Toen we weer in het busje zaten (nog 9 km naar ons hotel, weer een resort) zei Paul 'nu worden we weer opgeborgen'. En zo voelt het ook, ver buiten stad of dorp wordt je in een hotel ondergebracht, geen tv op de kamer, geen internet, helemaal niets. Bij dit hotel konden we dan nog wel een stukje lopen, maar dat is maar van korte duur daar het om half 6 al donker wordt. Gelukkig stonden er een paar huisjes vlakbnij het hotel en stonden we opeens tussen een 10-tal kinderen. We hadden nog een paar ballonnen in de zak en hebben die opgeblazen. Kinderen helemaal wild van enthousiasme. We hebben er dus nogf maar wat extra gehaald zodat de allerkleinsten allemaal een ballon hadden. Verder ook nog een bellenblaas meegenomen voor een wat ouder meisje. En die was daar zo blij mee! Leuk dat te zien. In dit hotel zaten we dus met 4(!!!!!!) man, maar het was er koud, verwarming in de eetzaal kon niet aan, dus eten met jassen aan. Helaas was het eten ook niet echt warm, dus een beetje een afknapper. De gids vanmorgen daarop aangesproken maar we geloven niet dat hij ons echt heeft begrepen.´s morgens nog even een wandelingetje buiten het hotel gemaakt, nog wat foto´s gemaakt van de wild stromende rivier, die ons ook ´s nachts een beetje uit de slaap hield, wat oude huizen en wat dagelijkse rituelen van de plaatselijke bevolking. ( zo vanaf hier tik ik de boel voor de 2e keer daar de PC er spontaan mee stopte, er zit ergens een fout in onze pc zodat hij automatisch na 50 minuten afsluit en dan is het jammer als je de boel niet hebt opgeslagen). We gaan vandaag terug naar Paro, weer via de pas. Deze zat nu gelukkig niet in de mist en we hebben zowaar een paar foto`s van alle stupa`s kunnen maken met blauwe lucht erop. Ook hebben we een glimp van een paar hoge bergen (7500 meter) kunnen opvangen. De weg was dezelfde als de dag ervoor, dus we kwamen weer uit in Tiumph. Hier moesten we nog de school of arts bezoeken, waar de kunst van het houtsnijwerken, beelden maken, schilderen etc wordt geleerd. Was leuk om de studenten daarmee bezig te zien. Daarna lunch, weer een tafel vol met allerlei schaaltjes met rijst, noedels, vlees, groente, champignons etc. Heel lekker. Vervolgens op weg naar Paro, maar eerst nog een Dzong bezocht, die de gids eerst wilde overslaan, waarop ik vroeg waarom. Je kon het alleen van buiten zien.... Bij nader inzien heeft hij het bezoek toch ingevoegd en gelukkig maar. Dit was een van de mooiste die we hebben gezien, en je kon er ook gewoon in. Prachtig. In het fort is nu een klooster gevestigd, prachtig Boeddha beeld en allerlei muurschilderingen van het Boeddistische geloof. En de gids heeft het allemaal ook perfect uitgelegd. Dus het eerst niet willen bezoeken ontgaat ons helemaal. Daarna verder doorgereden naar Paro. Aankomst ca. 4 uur . de gids wilde ons wel afzetten in het centrum van Paro en daar op ons wachten alvorens ons in het (zelfde als 2 nachten daarvoor) hotel aftezetten. Wij hadden echter een betere plan, eerst naar het hotel, koffers in de kamer en daarna ons afzetten in het centrum en dan zouden wij zelf wel met de taxi terug gaan. En dat mocht gelukkig. Lekker geshopt daar en onze laatste Bhutaanse centjes uitgegeven. Oh ja en het hotel was deze keer goed bezet, een groepje Duitsers van zo`n 15 man, wat japanners, zwitsers en nog wat lui. We zaten dus niet alleen bij de open haard in de eetzaal en stonden gelukkig ook niet in het middelpunt van de belangstelling van de obers. Dus een stuk beter. Vanmorgen werden we wakker en was buiten alles wit,het had behoorlijk gevroren.
Om half negen naar vliegveld gebracht, de weg langs het vliegveld was afgesloten: er landde een vliegtuig!!!! Misschien omdat de minister president erin zat??? Wij snapten er dus niets van. Met een uur vertraging, en, met weer een prachtige vlucht langs de Himalaya en weer zittend aan de juiste kant van het vliegtuig weer terug in Kathmandu. `T is alsof we weer thuis gekomen zijn. Nu in een ander hotel, wel het door ons geboekte hotel Shanker. Een voormalig Maharadja paleis. geheel wit met pilaren, prachtige ingang en heel sfeervol. Mooie tuin met zitjes en zwembad. Nu hebben we 24 uur internet op de kamer zodat we kunnen mailen, skypen en website bij werken en dat alles vanaf een rustig plekje. Ik stop, we gaan zo slapen. Let er wel op dat we morgen nog een heleboel foto`s op de site gaan Zetten ,want dat gaat hier wel lekker snel. Dus houdt ook de fotopagina`s goed in de gaten.
Daaaaag tot horens Emilie

Selecteer een foto

de eerste 2 dagen....

Een hele diepe zucht............. Bhutan wat een land.
De overgang kan niet groter zijn binnen Azië denken wij! Je stapt na een taxirit van ca drie kwartier (waarvan ca een kwartier stilstaan in de file) door druk, rommelig en vies Kathmandu, en komt op het vliegveld waar we nog bijna 2 uur moeten wachten voordat onze vlucht naar Bhutan/Paro vertrekt. Bij de incheck gelukkig plaatsen aan de goede zijde van het vliegtuig gekregen, zodat we de Himalaya goed kunnen zien. En dat hebben we zeker, prachtig! het was helder en wolken hier en daar ver onder ons. Een speciale Himalaya vlucht hoeven wij niet meer te boeken!. Na 45 minuten (zelfs nog een snack en drankje gekregen) landden wij na een vervaarlijke daling linksom en rechtsom tussen de bergen door op het vliegveld van Paro. Bij de douane afhandeling werd van iedereen de temperatuur (met een apparaatje op het voorhoofd) opgenomen i.v.m. Mexicaanse griep. Hadden al een verklaring moeten ondertekenen dat we niet ziek waren en niet hoesten etc. En als je dan weet hoe goed Paul zijn best moest doen om niet te hoesten en zijn keel te schrapen, daar hij nog met de naweeën van een verkoudheid hannest. Maar goed alles was goed, dus we mochten het land in.
En dan weet je niet wat je overkomt. Groen, schoon, rustig, grote vrijstaande huizen.... een heel ander beeld dat Nepal. Heerlijk en overweldigend. En overal bergen om ons heen. Als je ons vraagt waarmee we dit land moeten vergelijken dan is het Zwitserland i.v.m. bergen, ruisende beken en groen. Sfeer voor de rest natuurlijk totaal anders. We werden opgehaald door onze gids en chauffeur. Een klein groen busje voor ca 8 personen. Helaas sliepen we in een hotel ver buiten Paro, maar daarover straks meer. We hebben direct een tocht gemaakt naar het eind van het dal, daar omhoog naar een klooster (ruines van) en met uitzicht op een 7300 meter hoge berg, die de grens aangeeft tussen Bhutan en Tibet.Helaas ging toen het zonnetje al weer onder en werd het een stuk frisser en werden we in ons hotel af gezet. En dat was om ca half 5 en dan zit je veel te ver af van de stad, en we waren ook nog eens de enige 2 gasten in het hotel. Het diner had dan ook wat komisch, de open haard was aangestoken,ons tafeltje voor de open haard en ik geloof 5 man personeel die om ons heen liepen en ons bedienden en als ze niet bedienden stonden ze tussen ons en de open haard in om zelf warm te worden. Het eten was prima en we hadden de maaltijd binnen 3/4 uur naar binnen gewerkt. Onze kamer was buiten in een soort van bungalow, wel gezellig dus daar hebben we de rest van de avond, met de rest van de fles wijn, doorgebracht en dus maar weer eens vroeg naar bed.
Vanmorgen om half 8 ontbijt en natuurlijk weer met z`n 2tjes in het grote restaurant. Omelet, gebakken worst en tomaatjes en toast. Prima verzorgd door weer 3 man personeel. Om half 9 vertrek, een heel oud klooster bezocht en daarna het nationale museum. Heel mooi,niet te groot.Helaas viel halverwege het licht uit. Desondanks een heel goed beeld gekregen. Daarna door naar Timphu, de hoofdstad. Diverse fotostops onderweg gemaakt. Het land hangt aan elkaar van boedistische uitingen. Overal gebedsvlaggetjes daar waar rivieren dan wel bergen zichtbaar zijn. Bij voorbeeld waar 2 rivieren bij elkaar komen staan een aantal stupa`s, maar ook gebedsmolens om de boze geesten te elimineren.
Rond een uur of 12 in Timphu, geluncht in een restaurant waar alleen maar westerse mensen komen.Smaakte prima. En helaas ondanks herhaaldelijk aandringen van onze kant geen verder programma voor de middag. We zijn nog naar een speciale souvenirshop gebracht,hebben daar iets gekocht, zodat zij (gids en chauffeur) ook provisie kregen en hebben hen toen gezegd dat wij dan dus maar de rest van de middag vrij wilden hebben en dat we wel naar het hotel terug zouden lopen. En nu zijn we dus weer terug in het hotel. Lekker door het stadje ( zonder stoplichten, wel veel verkeer en dus op de drukste kruising een agent die het verkeer regelt) geslenterd en heel veel leuke winkeltjes in geweest. Tot slot nog een heerlijke kop koffie met chocolade taart gedronken/gegeten. Een wel bestede middag, maar we blijven het jammer vinden dat we vanmiddag niet alvast een paar bezienswaardigheden hebben bekeken. Nu moeten we dat allemaal morgenochtend doen. Overigens zitten we nu in een hotel waar meerdere gasten verblijven, gelukkig maar, want zo met z`n 2tjes in een hotel is ook niet alles.
Nog even een bericht voor Marguerite, je sms-je van gisteren als antwoord op de onze hebben we inmiddels al zo`n 20 keer ontvangen. heb dus het geluid voor ontvangst van sms-en maar uit gezet. Het sms-bericht van Wigger slechts 1 x ontvangen.
We gaan zo even naar de hotel kamer waar we kunnen internetten en dit bericht op de site plaatsen.
Dag allemaal, we genieten enorm van dit prachtige land en verheugen ons op de komende dagen.
Liefs Paul en Emilie